"Panie, już cuchnie". O wskrzeszeniach w starym D&D

Wskrzeszenie (Raise Dead) to jedna z wizytówek gier z rodziny D&D. To kleryckie (kapłańskie) zaklęcie pojawiało się we wszystkich iteracjach gry (chyba zawsze na piątym poziomie). Nic dziwnego. Jest rzeczą powszechnie wiadomą, że w starych dedekach (niezależnie od edycji) zginąć jest niesłychanie łatwo, zwłaszcza na samym początku awanturniczej kariery. Ale i potem trzeba mieć się na baczności. Wskrzeszenie jest poniekąd wytrychem, który pozwala obchodzić bezlitosną mechanikę walki, gdzie redukcja HP do zera oznacza zgon.

Cechy postaci w starym D&D

W środowisku retrogamerskim (nie tylko w Polsce) pokutuje kilka mitów na temat cech postaci (atrybutów, charakterystyk, talentów, zdolności) w starych dedekach. Pierwszy z nich mówi, że nie odgrywają one większej roli w przebiegu rozgrywki (albo wręcz w ogóle nie mają znaczenia). Jako przykład najczęściej wskazywane jest OD&D i pierwsza edycja BD&D (autorstwa Johna Erica Holmesa), przeciwstawiane późniejszym iteracjom Lochów i smoków. Atrybuty zapewniają tylko niewielkie modyfikatory tu i ówdzie, resztę załatwia się przecież opisami, a sędzia na bieżąco rozstrzyga sytuacje sporne, oceniając okoliczności. Po drugie – panuje przekonanie, że sześć cech (w języku polskim przyjęły się tłumaczenia: Siła, Inteligencja, Mądrość, Kondycja, Zręczność i Charyzma), losowane oczywiście za pomocą kolejnych rzutów 3d6 (roll-in-order) to kanon wykuty w skale, który stanowi fundament gier z rodu D&D. Czy w rzeczywistości tak jest? Dowiecie się z lektury niniejszego tekstu.

Kto pierwszy umrze?

Kolejność działania w rundzie przyjęto w RPG nazywać inicjatywą. Jest to jeden z ważniejszych elementów rozgrywki, od którego niejednokrotnie zależy być albo nie być postaci. W niniejszym tekście prześledzimy, jakie warianty stosowano na wczesnym etapie rozwoju hobby. Jak zobaczymy, nie było to wcale oczywiste – możliwości jest na tyle dużo, że prawdopodobnie każdy znajdzie tu coś dla siebie.

Zasady walki w Empire of the Petal Throne

Empire of the Petal Throne (dalej: EPT) to jedna z najstarszych gier RPG, której autorem był amerykański uczony M.A.R. Barker (1929-2012). Na początku lat 70. Barker został profesorem na uniwersytecie w Minneapolis. Wśród jego studentów znalazł się Michael Mornard, jeden z uczestników kampanii Greyhawk. To dzięki niemu Barker zainteresował się D&D i prędko sam zaczął prowadzić. Już w 1974 roku Barker ogłosił maszynopis (w nakładzie 50 egzemplarzy), rok potem – ukazało się oficjalne wydanie, opublikowane przez TSR i poprzedzone wstępem autorstwa Gary'ego Gygaxa.

Modyfikatory walki dystansowej w D&D

OD&D słynie z prostych zasad i niewielkiej – w porównaniu z kolejnymi edycjami – liczby modyfikatorów rządzących mechaniką walki. Sprzyja to prędkości rozgrywania starć, zdecydowanie ograniczając buchalterię. Cechy postaci mają znikomy wpływ na przebieg starcia, a tzw. modyfikatorów sytuacyjnych nie ma prawie wcale. Szczególną uwagę warto jednak poświęcić walce dystansowej. Oprócz drobnego modyfikatora do strzelania lub rzucania (fire any missile) z tytułu wysokiej lub niskiej Zręczności, można wskazać na jeszcze jeden, często umykający uwadze czytelników czynnik: donośność broni.

Płonący olej – broń doskonała?

W swoich tekstach często powołuję się na Baldur's Gate. Jestem bowiem głęboko przekonany, że ta gra komputerowa miała ogromny wpływ na kształtowanie wyobrażeń polskiego erpegowca w wieku 30+. Jest całkowicie naturalne, że taki gracz będzie potem interpretował rozmaite elementy starych gier przez pryzmat doświadczeń z komputerowej rozgrywki. Jednym z takich mitów jest płonący olej.

Background postaci w D&D

Tworzenie postaci w klasycznej grze D&D (przynajmniej w wersji Original i Basic) to bardzo prosta sprawa. Po wylosowaniu cech gracz decyduje, czy chce wcielać się w wojownika, maga, kleryka lub (ewentualnie) złodzieja. Te klasy czy raczej archetypy wytyczają możliwości i ograniczenia, oraz "klimat" postaci. Wersja Advanced dodaje jeszcze podklasy (paladyn, ranger, iluzjonista etc.), które z czasem uformowały kanon znany każdemu chyba pasjonatowi RPG w dorzeczu Wisły i Odry.

Wiązanie ran i maść doktora Janusza, czyli jak uniknąć TPK i nie zdradzić oldskula

Każdy, kto choćby raz zagrał w stare D&D zgodnie z zasadami wie, jak trudno w tym systemie przetrwać początkującej postaci. Dlaczego? Ano dlatego, że awanturnik pierwszego poziomu ma stosunkowo niewiele Hit Points, niezbyt szczęśliwie przetłumaczonych kiedyś jako "Punkty Życia", a zwanych pospolicie "hapekami". Zgodnie z definicją jest to liczba obrażeń, którą może odnieść postać, zanim umrze.

"To ja unikam". O omijaniu spotkań w starych grach RPG

Skuteczne omijanie czy też unikanie spotkań to klucz do przetrwania postaci graczy w Dziczy (Wilderness). Staroszkolne pustkowia to bowiem środowisko osobliwie nieprzyjazne. Domyślna, sprawdzana codziennie szansa natknięcia się na bandę lub wręcz całą armię potworów jest bardzo wysoka. Mądrzy gracze będą unikać niepotrzebnych starć, w przeciwnym razie prędko dołączą do tych, którzy zginęli z twarzą w błocie.