![]() |
| Helga Hauer (ChatGPT) |
Zapachniało powiewem jesieni i zapragnąłem powrócić do Starego Świata. Rozpoczęliśmy więc nową kampanię, a tempo jest na razie bardzo dobre – tak jak przed rokiem. Tym razem jednak spisuję raporty na bieżąco.
Przerwa w naszym świecie trwała nieco ponad pół roku, ale w Starym Świecie przeminęło sześć lat. Jest rok 2512 — ten sam, w którym startuje kampania Wewnętrzy wróg. Przypadek? Tak — nie mam zamiaru rozgrywać tej kampanii, choć nie wykluczam, ze wydarzenia w niej opisane rzeczywiście będą miały miejsce. Tytułowa Helga ma już 24 lata. Dla każdego minionego roku sprawdziłem za pomocą 2d6, co działo się z główną bohaterką (2–5: trafienie krytyczne, 6-8: nic, 9–12: +100 PD). Efekty? Dwa wolne rozwinięcia i trafienie krytyczne, ale na szczęście bez utraty punktu przeznaczenia. Warto zauważyć, że protagonistka mogła teoretycznie zginąć!
Ponadto przyjąłem, że sześć lat to okres wystarczająco długi, by Helga zdobyła zaczyn wielu umiejętności ze schematu rozwinięć sierżanta i kapitana. Ich opanowanie wystarczy teraz tylko "potwierdzić" poprzez zapłatę wymaganych 100 PD. Wędrując w szeregach wojsk najemnych, podczas licznych kampanii (dosłownie) miała zapewne niejedną okazję wyuczyć się walki specjalnymi broniami, a w obozach wojskowych pić na umór, hazardować się etc.
W poprzednich odcinkach:
# 1–10 [link]
# 11–15 [link]
# 16–21 [link]
Przeżyjmy to jeszcze raz! Rzecz działa się w Ostermarku. Helga Hauer, gajowa w służbie Konrada von Hochberg, barona Waldenburga i pana na zamku Neuhaus, patrolowała okoliczne lasy, zwalczając kłusowników i zwierzoludzi. Udaremniła chaotyczny rytuał, odprawiany z pomocą wykradzionego ze świątyni potężnego artefaktu — Czary Zapomnienia. W walce z chaosytami poległ drwal Hausmann, pierwsza miłość Helgi. Wpadła na trop spisku w miasteczku — za kulisami stał wójt Johann Geldner, ale baron ukręcił sprawie łeb. Odkryła starą krasnoludzką kopalnię złota i srebra, i dopomogła w jej oczyszczeniu z zielonoskórych. Namierzyła również warowny obóz orków w sekretnej dolinie. Pomogła zorganizować pospolite ruszenie z ziem okolicznych panów zamkowych. Gdy syn barona, również imieniem Konrad, został uprowadzony, przeprowadziła brawurową akcję odbicia go z rąk porywaczy pod wodzą herszta Andreasa. W potyczce zginęli jej wierni towarzysze: najemnik Wilhelm i zabójca olbrzymów Snorri. Poprowadziła zebrane wojsko przeciwko orkom, biorąc udział w decydującym starciu, które zakończyło się zwycięstwem Marchijczyków. Popadła w niełaskę barona po ujawnieniu romansu z młodym Konradem. Oboje zostali wygnani.
Chronologia: 2512 KI
Miejsce: na początku Wissenland, następnie Sylvania. Jeśli trzymać się geograficznych i historycznych analogii, Wissenland to księstwo Wirtembergii, natomiast niewielka i zacofana Sylvania to u mnie raczej Górne Węgry (czyli Słowacja) niż Siedmiogród (czyli Transylwania). Lasy, góry i zamki — wszystko się zgadza. W materiałach do pierwszej edycji nie znalazłem zbyt wielu wzmianek o Sylvanii. Wiemy, że jest to uboga, położona we wschodniej części Imperium prowincja nie-elektoralna, stolicą jest Waldenhof, rządy sprawuje bezimienna hrabina, podporządkowana elektorowi Stirlandu. Generalnie wampiryczne klimaty, Carsteinowie itd. pochodzą dopiero z bitewniaka. Udane kampanie w Sylvanii prowadzili przed laty Smartfox (link) oraz Wolfgang Schwarzenatter (link), ale postanowiłem zrobić to po swojemu.
Wstęp: od przygód w Ostermarku minęło 6 lat. W tym czasie Helga i Konrad przemierzali Stary Świat w szeregach wolnej kompanii, uczestnicząc w licznych kampaniach — ona na etacie sierżanta, on jako ciężkozbrojny kopijnik. Ich uczucie nie przetrwało próby czasu. Helga miała dziwną relację z byłym. Oboje tęsknili za rodzinnymi stronami. Jak mawiała Helga — "siedzielim, pilim i płakalim nad swoim losem". Wreszcie trafili do Wissenlandu. Hrabia Bruno Pfeifraucher nie radził sobie z banitami i po wielu niepowodzeniach prowincjonalnej milicji postanowił powierzyć to zadanie profesjonalistom. Żołnierze fortuny bez trudu rozbili leśną bandę. Zdziwienie Helgi było ogromne, rozpoznała bowiem jednego z nieprzyjacielskich przywódców: był to Andreas! Swego czasu poprzysięgła pomścić swojego druha Snorriego, który zginął z jego ręki. Dzielna zwiadowczyni rzuciła się w pogoń za uciekającym hersztem.
PRZYGODY HELGI HAUER
22. Helga szybko złapała trop. Ślad wiódł w głąb ciemnej kniei. W pewnym momencie zamarła. Dostała gęsiej skórki, włosy na rękach stanęły dęba, a serce zaczęło bić szybciej. To jej szósty zmysł ostrzegał przed zagrożeniem. Bystre oczy wypatrzyły między drzewami zakapturzoną postać, mierzącą do niej z kuszy. Była szybsza. Zabrzęczała cięciwa, chwilę potem bełt świsnął jej koło ucha, tamten złapał się za pierś. Z głośnym stęknięciem wyrwał strzałę, odrzucił kuszę i dobył miecza; ruszył do ataku, w międzyczasie obrywając drugą strzałą. Helga również cisnęła łuk i chwyciła za miecz, po czym starli się gwałtownie. Stal uderzała o stal, krzesząc skry. Andreas był piekielnie krzepki i prędko zepchnął bohaterkę do defensywy. Potężny cios spadł na hełm. Zatoczyła się, instynktownie zasłaniając przed kolejnym atakiem. Ostrze herszta pękło u nasady. Sięgnął do pasa po sztylet, by zakończyć sprawę raz na zawsze, gdy usłyszał, że nadciąga odsiecz. Odepchnięta Helga padła twarzą w błoto. Andreas uciekł.
Okiem Sędziego: krótka sesja na rozgrzewkę i przypomnienie sobie zasad. Pojedynek (doszło do niego szybko po udanych testach tropienia, szóstego zmysłu i obserwacji) był bardzo emocjonujący. Statystyczny polski fan Warhammera doznałby prawdopodobnie ataku serca. Używam wyłącznie zasad z podręcznika głównego. Żadnego dzielenia akcji i naprzemiennych ataków! Wszystkie ciosy wykonuje się za jednym zamachem. Jeśli chodzi o upuszczanie (drop) i wyjmowanie przedmiotów (take-up), czyli np. zmianę broni, podręcznik pozostawia MG wolną rękę. U mnie na ogół pochłania to całą akcję. Czyli jeśli Helga wystrzeliła z łuku, a Andreas zmieniał broń, to w następnej rundzie Helga zmienia broń i tyle, a Andreas inicjuje zwarcie poprzez szarżę i atakuje; Helga nie może parować, mimo że trzyma oręż, ponieważ zużyła już całą akcję w swojej kolejce. Andreas to kawał skurwiela: Wt 7 + pancerz.
23. Hrabia Bruno uznał zadanie za wypełnione i kapitan postanowił, że kompania rusza na południe, do Tilei. Heldze niezbyt to pasowało, czuła, że ma rachunki do wyrównania. Namówiła Konrada i oboje wręczyli kapitanowi wypowiedzenie. Przekupili wieśniaków i dowiedzieli się, że Andreas uciekł na wschód — do Sylvanii. Ruszyli jego tropem. Podczas podróży przez lasy rozpytywali w puszczańskich osadach o Andreasa i szukali chętnych do przyłączenia się do drużyny. Helga zaczęła odwiedzać wróżki i zostawiać u nich dużo pieniędzy. Martwiła się o stryja Rutgera, próbując przekazać mu telepatycznie wiadomość; tak naprawdę nie wiedziała, czy szeptuchy są faktycznie "wiedzącymi", czy też to zwykłe szarlatanki lub wariatki. Postanowiła, że musi powrócić w rodzinne strony, odwiedzić groby swoich przyjaciół i tam się naciąć, wtedy zjednoczy się z nimi i odnajdzie spokój.
Okiem Sędziego: ponieważ nie bardzo miałem pomysł, wyjąłem czystą mapkę z heksami 16x12. Umówiliśmy się, że trzeba odwiedzić wszystkie pola. Na każdym z nich sprawdzałem, czy (po pierwsze) jest tam wieś (1/d12 na otoczoną palisadą okolnicę o populacji 10d10 mieszkańców, gdzie istniała szansa 1/d6, że ktoś coś wie o Andreasie i 20%, że ktoś będzie chciał się przyłączyć) oraz (po drugie) czy doszło do zdarzenia losowego (5-6/d6), gdzie klasycznie już 1: załamanie pogody (ugrzęźnięcie na heksie w strugach ulewnego deszczu i błocie, i kolejny rzut), 2–3: potwory (test I, aby uniknąć zasadzki), 4–6: inna przygoda (test Ryzyka albo utrata d3 Żw). Nie testowałem dostępności noclegów i żywności. Wieśniacy byli zabobonni i nieufni, ale zarazem gościnni, więc po udanym teście Ogd udzielali schronienia na zasadzie "gość w dom, Bóg w dom".
24. Bohaterowie kontynuowali podróż przez bory Sylvanii. W jednej z wsi zostali z zasadzki ostrzelani i ledwo udało im się uciec. W innej dołączyło wreszcie dwóch śmiałków: halfling Cypek (pasterz–milicjant) i Gerd (banita–bydłokrad). Na trakcie znowu zostali napadnięci przez zamaskowanych łuczników. Dopadli do wsi; gdy zatrzasnęły się wrota, Konrad runął z siodła — strzała wbiła się głęboko, trafiając między płyty zbroi. Młody rycerz cudem przeżył. Dochodził do siebie przez tydzień; okazało się, że łucznicy to nowa banda Andreasa. W tym czasie do drużyny dołączyli krasnolud Yorri (zabijaka–łowca nagród) i Petr (żebrak–szczurołap). Sposobili się do wymarszu, gdy wrota otworzyły się z hukiem — na majdan wkroczył Andreas i jego zbiry. Potyczka miała zacząć się zaraz!
Okiem Sędziego: seria testów wykazała, że Andreas rozpoznał Helgę i urządził zasadzkę, natomiast ona nic nie zaobserwowała, a szósty zmysł tym razem ją zawiódł. Co więcej, zaliczyła fatalny rzut na Plotkowanie (100!), co poskutkowało zdradą wieśniaków i wciągnięciem drużyny w pułapkę. Feralny strzał z łuku zadał 30 obrażeń (wyrzuciłem kolejno cztery szóstki!). NPC nie mają punktów przeznaczenia, uznałem jednak, że ktoś taki jak Konrad na to zasłużył. Nowym towarzyszom losuję rasę, klasę, profesję i umiejętności, ale cechy dostają bazowe wg Bestiariusza; każdy dostał też 1000 PD na rozruch.
25. Obie grupy rzuciły się na siebie bez zbędnych słów. Była to klasyczna ustawka — walczyli pieszo i na broń białą. Gerd zginął jako pierwszy, zasieczony przez dwóch wrogów, a Cypek, choć dzielnie fechtował włócznią, był ranny, ciężko. Jednemu z banitów złamał się miecz i rzucił się do ucieczki. Petr potężnym ciosem swojego drąga (nawiasem mówiąc, był to żebraczy kij, który zachował jako pamiątkę o swoim niskim pochodzeniu, a który następnie służył mu jako tyczka szczurołapa) strzaskał czaszkę kolejnego bandziora. Także Yorri zabił swego przeciwnika. Konrad i Helga zaatakowali Andreasa. Ten z łatwością odbijał ciosy, młody rycerz zdzielony w twarz zalał się krwią, a kolejny cios w podbrzusze rzucił go na kolana. Tego było już dla Helgi zbyt wiele. Zadała potężny cios, w którym skumulowała się cała jej rozpacz, gniew i nienawiść. Herszt usiłował się uchylić. Nie zdążył — jego odrąbana głowa poleciała 9 stóp dalej. Walka trwała jeszcze chwilę, Yorri zabił następnego banitę, zanim pozostali 2 spostrzegli śmierć wodza i złożyli broń.
Okiem Sędziego: wyszedł z tego niemalże western, miałem skojarzenia ze strzelaniną w O.K. Corral. Walka 6 na 7 trwała tylko kilka rund, ale rozegranie starcia zajęło całą sesję. Oto Warhammer w pigułce: masa pustych rzutów na trafienie, ciosy zbyt słabe, by zadać obrażenia, uniki, parowania. Banici byli już rozwinięci i przez to trudniejsi do ubicia. Byłoby krucho, gdyby Helga nie zadała Andreasowi 22 obrażeń jednym ciosem. Pozostali musieli zrobić test Op. Konrad zarobił 2 trafienia krytyczne, ale nie stracił punktu przeznaczenia.
26. Ciężko ranny Konrad musiał odpoczywać przez 10 tygodni. Zniecierpliwiony Yorri nie chciał tak długo czekać i po tygodniu wraz z Cypkiem odszedł, by zaprowadzić 2 skutych kajdanami banitów do Waldenhof, w workach nieśli głowy Andreasa i reszty. Podczas rekonwalescencji Helga nasłuchała się legend i opowieści niesamowitych o Carsteinach. Dużo rozmawiała z Konradem i doszli do wniosku, że muszą dokonać czegoś wielkiego, aby nie powracać w rodzinne strony z pustymi rękami. Gdy rycerz był gotów, ruszyli w dalszą podróż — Helga powoziła dwukółką (odziedziczoną po Gerdzie), do której przywiązane były 2 luzaki, Konrad jechał konno, a Petr maszerował obok ze swoim małym, ale zajadłym pieskiem Szczurkiem. Po drodze stoczyli 5 trudnych walk: dwukrotnie zostali zaatakowani przez wielkiego pająka, dwukrotnie spomiędzy drzew wypadł wilk straszny, a także ghule. Pod Konradem dwa razy ubito konia (niestety, stracił swojego drogocennego konia bojowego) i został przywalony, ale pozostali w samą porę przyszli mu z pomocą. Innym razem to Konrad zaszarżował z kopią, nadziewając bestię. Helgę zamurowało ze strachu, koń poniósł, dopiero po kilku rundach udało jej się opanować i zawrócić dwukółkę. Petr poległ — wilk oderwał mu rękę. Na mogile szczurołapa zatknięto jego drąg, a pieskiem zaopiekowała się Helga. Dotarli wreszcie do Waldenhof. Na szubienicy dyndały trupy 2 banitów. Zameldowali się u landwójta i pobrali swoją połowę nagrody za pozbycie się bandy Andreasa — Yorri ich nie wystawił.
Okiem Sędziego: W ten sposób zapełniliśmy całą mapkę. Postanowiłem, że jeśli Helga nie idzie na czatach (jako jedyna ma umiejętność powożenia), to nie ma szans na uniknięcie zasadzki, chyba że ostrzeże ją szósty zmysł. A zaskoczenie potrafi tu nieźle namieszać, dając darmową rundę. Rozpisałem sobie tabelkę 12 spotkań. Pająk i wilk straszny (w polskim tłumaczeniu wilk Chaosu) są zaiste trudnymi przeciwnikami z racji wzbudzania strachu; parę razy autentycznie myślałem, że zaraz dojdzie do TPK. Musiałem trochę improwizować, np. jeśli Helga spanikowała i koń też, to musiała zrobić test Ryzyka, czy zdoła powstrzymać przerażone zwierzę. Paru zasad użyłem po raz pierwszy w życiu, np. szarży z kopią. A ponieważ Konrad został przywalony (co również chyba nigdy się nie zdarzyło) istniała szansa, że w razie ataku otrzyma podwójne obrażenia. I tu pojawił się problem, bo podręcznik jest mało precyzyjny. Gdyby odczytać tekst literalnie, chodzi o podwojenie zadanych w rzeczywistości obrażeń (actual damage), tzn. już po odliczeniu Wt i punktów pancerza. Co jednak w sytuacji, gdy mamy takiego herszta banitów z Wt 7? Wydaje się zatem, że należy rzucić 2d6 albo podwoić wynik rzutu d6 przed odliczeniem.

6 komentarzy:
Tekst przeczytam później, na razie tylko powiem, że postać z ilustracji jest podobnie jak Zendaya aktorką jednej miny. Nie musi to być jednak zła rzecz, bo upodabnia ją do znanej aktorki z Hollywood, a Hollywood to taki współczesny Olimp, losy i dramaty jego mieszkańców są śledzone z zainteresowaniem przez gawiedź.
Dzięki temu łatwiej rozpoznać, że to ta sama postać. Z AI różnie bywa...
Taki pościg za wrogiem przez szereg sesji jest często podstawą z góry zaplanowanych railroadowych scenariuszy. A tutaj wyszło to zupełnie naturalnie i przez to na pewno jeszcze bardziej dramatycznie!
Stąpasz po cienkim lodzie, drogi Adamie :D Delikatnie rzecz ujmując, graczka nie przepada za tą aktorką ;)
Tak, zwłaszcza że Andreas pojawił się w wiosce w konsekwencji pytania, czy jest tam ktoś, kto mógłby się przyłączyć. Jak wspominałem, było na to 20% szans. Następnie 50%, że to człowiek, 25%, że wojownik i 10%, że banita. Banita ma pięć profesji wyjściowych, to też losowałem i wypadło na herszta banitów. Zaświtało mi wtedy, że to może być Andreas i wykonałem prosty test d2, który potwierdził, że to właśnie on. Druga zasadzka była efektem spalonego testu Gossip. Podczas odpoczynku rzuciłem 8d6 za każdy dzień (tydzień ma osiem dni), pierwsze dwie szóstki oznaczały dołączenie nowych towarzyszy (łowca nagród - bardzo pasowało do opowieści), ale trzecia, że Andreas postanowił rozprawić się z Helgą. Ponadto można było go też spotkać w puszczy (1/12 z tabeli spotkań, przy czym niebezpieczne spotkania stanowią tylko 1/3 wszystkich przygód). Zakładałem też, że ktoś z wieśniaków może coś wiedzieć i przy ekstremalnie dobrym rzucie mógłby zaprowadzić Helgę do leża banitów (losowo wyznaczyłem, na którym heksie). Gdyby przeszła całą krainę, zapewne w Waldenhof pojawiłyby się nowe możliwości dla eksplorowania tego wątku.
Zwracam tylko uwagę na wtórność mimiki postaci wygenerowanej przez AI, co powinno zaboleć przede wszystkim Sama Altmana, ale nie wiem, czy czytuje tego bloga
Prześlij komentarz